فرو رفتن زمين در خود يا در آب، از جمله بلاهاي دهشت‌انگيزي است كه در آخرالزّمان دامن‌گير مردم مي‌شود. اين حادثه بر اثر عواملي گوناگون چون زلزله، سيل و طوفان روي مي‌دهد. در احاديث اسلامي از فرو رفتن زمين در برخي مناطق، مانند خراسان، بصره، بغداد، مصر و شام، ياد شده است، كه سه تاي آنها مهم‌ترند. خداي متعال در شب معراج، به پيامبر اسلام(ص) دربارة ظهور امام مهدي(ع) و حوادث مرتبط با آن، چنين مي‌فرمايد: «... در آن هنگام سه فرو رفتن خواهد بود: فرو رفتني در مشرق، فرو رفتني در جزيرةالعرب...».طبق روايات اسلامي، فرو رفتن زمين در جزيرة العرب، اندكي پيش از قيام امام مهدي(ع)، در بيداء ـ بياباني ميان مكّه و مدينه ـ روي مي‌دهد و از پيش‌گويي‌هاي نوسترآداموس چنين برمي‌آيد كه فرو رفتن زمين در مشرق، در شرق دور، فرو رفتن زمين در مغرب، در بخش‌هايي از اروپا و آسياي صغير خواهد بود.

پيش‌گوي فرانسوي، با بهره‌گيري از احاديث اسلامي، علم نجوم و ديگر دانش‌ها، دو رباعي ارزشمند سروده است: مرّيخ، عطارد و نقره‌اي (ماه) با هم قرين مي‌شوند؛خشك‌سالي سختي به سوي جنوب،از ژرفاي آسيا خبر از زمين‌لرزه‌اي خواهد بود؛سپس كورنتوس و افسوس دچار آشفتگي مي‌گردند.رباعي دوم:زمين چندين شب پياپي خواهد لرزيد،در بهار دو اقدام پي‌درپي انجام مي‌گيرد، كورنتوس و افسوس در دو دريا شناور مي‌شوند، جنگ در دو نبرد شجاعانه ادامه خواهد يافت.

 «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ آمِنُوا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقاً لِمَا مَعَكُم مِن قَبْلِ أَن نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّهَا عَلَى أَدْبَارِهَا»؛ اى كسانى كه كتاب داده شده‏ايد، به آنچه فرو فرستاديم درحاليكه تصديق كننده كتابى است كه با شماست، ايمان بياوريد، پيش از آنكه بر چهره‏هايى بزنيم و آنها را به پشت سر برگردانيم.(162) خداوند در اين آيه اهل كتاب را از روزى بيم داده كه در آن روز بر چهره‏هايى زده مى‏شود و صورتشان به پشت سرشان برگردانيده مى‏شود. مبرّد گفته: اين تهديد الهى تاكنون اتفاق نيفتاده، ولى به حال خود باقى است تا پيش از رستاخيز با مسخ شدن افرادى و برگشتن صورتهايشان به پشت سرشان تحقق پيدا كند.(163) اما اينكه اين تهديد الهى كى اتفاق خواهد افتاد؟ روايات فراوان از پيشوايان معصوم داريم، كه به يك نمونه از آنها بسنده مى‏كنيم.

امام باقرعليه السلام در يك حديث بسيار طولانى از كارنامه سياه سپاه سفيانى و جنايات وحشيانه آنها سخن گفته، در پايان از ورود آنها به سرزمين بيدا گفتگو كرده مى‏فرمايد: آن‏گاه منادى آسمانى ندا سرمى‏دهد: يا بَيْدا اَبيدى بِالْقَوم؛ اى سرزمين بيدا اين گروه را نابود كن. پس زمين دهان مى‏گشايد و آنها را در كام خود فرو مى‏برد، به جز سه تن كه از تيره كلب هستند. خداوند صورت آنها را به پشت‏سرشان برمى‏گرداند. آن‏گاه آيه را تلاوت كردند و فرمودند: اين آيه در حق آنها نازل شده است.(164) اين حديث به همين تعبير از طريق عامه نيز از امام باقرعليه السلام روايت شده است.(165) قرآن‏كريم در آيه ديگرى فرموده: «وَ لَوْ تَرى اِذْ فُزِعوا فَلا فَوْتَ وَ اُخِذوا مِن مَكانٍ قَريب»؛اگر آنان را مشاهده كنى كه دچار وحشت شده‏اند و رهايى ندارند و از مكان نزديك گرفتار مى‏شوند.(166)